ฟ้า พูลวรลักษณ์ และตัวหนังสือแสนเศร้า

ฟ้า พูลวรลักษณ์ คนนี้เขียนกวีแคนโต้หมายเลข หนึ่ง (หนังสือในตำนาน 55) ตอนอายุสิบแปด อะไรจะสุดยอดปานนั้น เป็นบทกวีแสนเศร้า ที่ไม่มีบทไหนที่เราจะเข้าใจได้ในการอ่านแค่ครั้งเดียว ครั้งแรกที่ได้สัมผัสกับบทกวีของฟ้า ฉันรู้สึกว่า คนๆนี้มีเรื่องเศร้าในชีวิตอะไรมากมาย กวีของเขาจึงเหงาได้ถึงเพียงนั้น เหมือนกับว่าเรากำลังเข้าไปในที่ที่งดงาม แต่กลับหาทางออกไม่เจอ บางบทไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่า ฟ้าต้องการบอกอะไรกับเรา ถึงแม้เราจะอ่านกวีบทนั้นเป็นครั้งที่ร้อยแล้วก็ตาม.

๑.
นึกถึงการพักผ่อน
นึกถึงความเงียบเหงา
เหลือข้ากับดวงตะวัน

๒.
เหตุใดผีเสื้อจึงงามกว่าหนอน
แม้มันจะเป็นสัตว์ประเภทเดียวกัน
เพราะผีเสื้อมีหน้าที่สืบพันธุ์

๓.
บนถนนแห่งสงคราม
มีเสียงหัวเราะของหิ่งห้อยและเสียงเย้ยหยันของกิ้งกือ
ท่ามกลางความเงียบอันกว้างใหญ่และศพเล็กเล็กของคน

๔.
ข้ากล่าวว่าบ่ายนี้เป็นบ่ายที่เงียบขรึม
ไม่มีใคร
เชื่อนอกจากบทกวีของข้า

๕.
ไม่รู้จะพูดอะไร
ข้านั่งวาดมโนภาพด้วยความเหงา
ถึงแมวที่เดินวนรอบภูเขา

๖.
ข้าจีบผู้หญิงคนนั้นด้วยความเงียบ
รังแกเธอ
เหมือนนาฬิกาตาย


ฟ้า พูลวรลักษณ์

ฟ้า พูลวรลักษณ์ กับตัวหนังสือแสนเศร้า

กล่องไปรษณีย์สีอแดง

ดากานดา... แกถามฉันว่า 'ฉันมาทำอะไรเอาในตอนนี้' ยามที่สีแสดสดของทองกวาวกำลังเลือนไป
ฉันจะตอบแกว่าอย่างไรดี ฉันได้บอกรักแกใต้ต้นชงโคก่อนที่เราจะต้องจากกัน

ดากานดา... หากแกเดินทางออกจากสถานที่เดิมๆ ซึ่งเคยวนเวียนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ออกจากวิถีชีวิตซึ่งเคยวนเวียนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ออกจากคนรู้จักรอบตัว ไป ณ ที่ไม่เคยมีใครรู้จักแกเลย และแกเป็นเพียงก้อนหินก้อนหนึ่ง เป็นเม็ดทรายเม็ดหนึ่ง เป็นเพียงแค่สิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งของสถานที่แห่งนั้น และเป็นเวลาที่แกได้อยู่อย่างโดดเดี่ยวจากชีวิตเก่า ทว่าเป็นเวลาที่แกได้อยู่อย่างอิสระในชีวิตใหม่ บางทีแกอาจได้ยินเสียงของตัวแกเองพูดกับแก เสียงในตัวแกพูดกับแกในเรื่องที่ตรงไปตรงมาที่สุด
-- อภิชาติ เพชรลีลา กล่องไปรษณีย์สีแดง

ทำไมต้องมีคนตายเพื่อองค์ชายทัมต้อกขนาดนั้น

ดูแล้วขนลุกมาก
แล้วจะมีใครที่เกิดมาแล้ว เป้นคนดีได้ขนาดนั้น
ถ้ามีจริง..มันคงเป็นพระเจ้าไปแล้ว

เออ..ก็มันเป็นเทพกลับชาติมาเกิดไม่ใช่หรอ
ม้างงงงงงงงงง
งงล่ะกุงงล่ะ

นั่นแหละ ตามนั้น

ทฏษฏีมีอยู่ว่า...

ทฎษฎีมีอยู่ว่า...

คนที่เหมือนกันจะโคจรมาพบกัน

เหอๆ คงไม่ใครเหมือนกุ
และกุคงไม่มีวันเหมือนใคร

*ทฎษฏีมีอยู่ว่า...
คนเรามีสิทธิ์พบกัน และใช้ชีวิตร่วมกัน
อาจจะ 3 ปี 50 ปี 1 นาที หรือ 1 วินาที
ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นเพื่อน ศัตรู คนรัก
พ่อแม่ หรือแม้แต่ตัวเอง
ยังไงพวกเขาก็ต้องจากกัน
บางทีก็ดีใจ
อืม.. บางทีก็เศร้า
บางทีก็เศร้ามาก
เก็บสิ่งดีๆเอาไว้เถอะ
เพราะมันอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตได้อย่างกลมกลืน * ข้อความจากในหนังสือ

เคยได้ยินคำนี้มั้ย
ที่เค้าบอกว่า เนื้อคู่คือวิญญาณที่สถิตอยู่ในสองร่าง
ไม่มีวันต้องจากกันหรอก
ถ้าหาคู่ของกันและกันเจอแล้วนะ

เหอเหอ เพลงนี้เพราะมาก
ไปหาฟังนะ
...ดินแดนแห่งความรัก

คงจะมีรักจริงรออยู่ที่ดินแดนใดสักแห่ง

คงมีใครสักคนรออยู่ตรงนั้นคงมีความหมายใดซ่อนอยู่ในการรอคอยที่แสนนาน

คงจะมีสักวันฉันคงได้เจอ

เจ็บมาแล้วตั้งกี่ครั้ง เมื่อความรักพังทลาย

จะมีใครที่เป็นคนสุดท้าย

เธอคนนั้นอยู่แห่งไหน จะไกลแสนไกลเท่าไหร่

ก็จะไปที่ดินแดนแห่งนั้น

จะขอเอาคำว่ารักทุกคำที่ฉันได้เคยเอ่ย

จะขอมันคืนจากใครที่เคยผ่านเข้ามา

จะขอรวมคำว่ารักเหล่านี้ ทวีความหมายและคุณค่า

จะขอเอามามอบไว้ให้เธอผู้เดียว

ข้ามขอบฟ้า แผ่นน้ำ หรือขุนเขาทะเลทรายไกลเท่าไหร่

จะไปให้ถึงคงจะมีรักจริงรออยู่ที่ดินแดนใดสักแห่งคงมีใครสักคนรออยู่ตรงนั้น

คงมีความหมายใดซ่อนอยู่ในการรอคอยที่แสนนาน

คงจะมีสักวันฉันคงได้เจอ

ข้ามขอบฟ้าหรือขุนเขา ข้ามแผ่นน้ำทะเลกว้างใหญ่แต่ฉันจะไปหาเธอ

จะขอรวมคำว่ารักเหล่านี้ ทวีความหมายและคุณค่าจะขอเอามามอบไว้ให้เธอผู้เดียว

คงจะมีรักจริงรออยู่ ที่ดินแดนใดสักแห่ง...

ฝนตกกกกกก

ฝนตกอ่ะ เบื่อมาก
ออนเอ็มปุ๊ป เพื่อนทักเลย
ตื่นเช้าเป็นกะเค้าด้วย
55 ไม่รู้ซะแล้ว ว่าเพิ่งตื่นเช้าครั้งแรก

ปิดเทรมเบื่ออไรอย่างนี้
เนี่ย เดี๋ยวเปิดเทรมนะ
จะมีเสียงเล็กๆ เสียงเสียงหนึ่ง
เหมือนมันมาพูดอยู่ข้างๆหุ

"ช้วยด้วยๆ ใครก็ได้ มาปลดปล่อยพันธนาการแห่งฟิสิกส์ เคมี ชีวะ ที"
หรือ " แงแง หายใจไม่ออก อย่าเอาตัวหนังสือ ตัวเลขมากมายมาทับหัวช้านนนนนนนนน"
ประมาณเนี่ย

คนเราก็งี้
พอไม่มีก็เรียนร้องอยากได้ กุจะเอาๆ
แต่พอมีนะ ไม่เห้นค่า

ปล.เกี่ยวกันมั้ย

ปิดเทรม ว่าสัดสัด

เบื่อมาก ไม่มีไรทำ
เล่นเน๊ต
หาไรอ่านไปเรื่อยๆ
หา
ไอ้แอนนนนน คนนั้นอ่ะ
ที่เค้าบอกว่าสำนวนประมาณหนุ่มเมืองจันทร์
ตามอ่านนานแร้ว
เห็นเค้าทำบล็อก สัดดีอ่ะ ชอบ
ลองทำบ้าง
ยากว่ะ
ด้วยว่า กุมันโลเ