ฟ้า พูลวรลักษณ์ และตัวหนังสือแสนเศร้า

ฟ้า พูลวรลักษณ์ คนนี้เขียนกวีแคนโต้หมายเลข หนึ่ง (หนังสือในตำนาน 55) ตอนอายุสิบแปด อะไรจะสุดยอดปานนั้น เป็นบทกวีแสนเศร้า ที่ไม่มีบทไหนที่เราจะเข้าใจได้ในการอ่านแค่ครั้งเดียว ครั้งแรกที่ได้สัมผัสกับบทกวีของฟ้า ฉันรู้สึกว่า คนๆนี้มีเรื่องเศร้าในชีวิตอะไรมากมาย กวีของเขาจึงเหงาได้ถึงเพียงนั้น เหมือนกับว่าเรากำลังเข้าไปในที่ที่งดงาม แต่กลับหาทางออกไม่เจอ บางบทไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่า ฟ้าต้องการบอกอะไรกับเรา ถึงแม้เราจะอ่านกวีบทนั้นเป็นครั้งที่ร้อยแล้วก็ตาม.

๑.
นึกถึงการพักผ่อน
นึกถึงความเงียบเหงา
เหลือข้ากับดวงตะวัน

๒.
เหตุใดผีเสื้อจึงงามกว่าหนอน
แม้มันจะเป็นสัตว์ประเภทเดียวกัน
เพราะผีเสื้อมีหน้าที่สืบพันธุ์

๓.
บนถนนแห่งสงคราม
มีเสียงหัวเราะของหิ่งห้อยและเสียงเย้ยหยันของกิ้งกือ
ท่ามกลางความเงียบอันกว้างใหญ่และศพเล็กเล็กของคน

๔.
ข้ากล่าวว่าบ่ายนี้เป็นบ่ายที่เงียบขรึม
ไม่มีใคร
เชื่อนอกจากบทกวีของข้า

๕.
ไม่รู้จะพูดอะไร
ข้านั่งวาดมโนภาพด้วยความเหงา
ถึงแมวที่เดินวนรอบภูเขา

๖.
ข้าจีบผู้หญิงคนนั้นด้วยความเงียบ
รังแกเธอ
เหมือนนาฬิกาตาย


ฟ้า พูลวรลักษณ์